ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Εκτύπωση PDF
Share
Theos_gia_mia_mera

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 60 min.

Έχει ο σύγχρονος άνθρωπος το δικαίωμα να αποφασίσει πότε και με ποιόν τρόπο θα φύγει από τη ζωή; Όσοι πάσχουν από ανίατες ασθένειες και βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους, έχουν δικαίωμα να επιλέξουν έναν θάνατο ήρεμο και αξιοπρεπή, χωρίς αφόρητους πόνους και ταλαιπωρία, στον τόπο και το χρόνο που οι ίδιοι θα ορίσουν; Έχουν οι γιατροί το δικαίωμα να απαλλάξουν τους ασθενείς που τους το ζητούν, από μια ζωή που έχει γίνει μαρτυρική; Ποιος αντέχει και ποιος επιτρέπεται να είναι Θεός για μια μέρα;

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Επιμέλεια, Συντονισμός Έρευνας: Αποστόλης Καπαρουδάκης / Editing Director: Δημήτρης Νικολόπουλος / Οργάνωση - Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Διεύθυνση Φωτογραφίας: M. J. O' Callaghan, Γιώργος Σωτηρόπουλος, Αλέξης Μπαρζός / Έρευνα - Συνεντεύξεις: Ιωάννα Νιαώτη, Θωμαίς Παπαϊωάννου / Μοντάζ: Δημήτρης Νικολόπουλος, Μελέτης Πόγκας / Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Επιμέλεια ύλης ιστοσελίδας: Αποστόλης Καπαρουδάκης

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: HD 1080p25 / Γλώσσες: Ελληνικά, Γερμανικά, Αγγλικά / Υπότιτλοι: Ελληνικοί, Αγγλικοί / Διαθέσιμες Εκδόσεις: Ελληνική, Αγγλική, Διεθνής

«Γιατί διαλέγω το θάνατο και όχι τη ζωή; Καλή ερώτηση.

Όταν η ζωή γίνεται τόσο αναξιοπρεπής και επίπονη, τότε πρέπει να κάνεις μία επιλογή,

αν θες να ζήσεις ή να πεθάνεις. Κι εγώ διαλέγω τον θάνατο».

 

Για άλλους συμπατριώτες της, ο δρόμος της δικαστικής διαμάχης έδειχνε πολύ πιο μακρύς από την ίδια τους τη ζωή. Κι έτσι, οδηγήθηκαν σε άλλες αποφάσεις.

«Αποφάσισα να βοηθήσω τον άντρα μου, να φτάσει στην Ελβετία και να υποβληθεί εκεί σε ευθανασία, αφού αυτή ήταν η επιθυμία του», λέει η Γουίν Κρού. «Στη χώρα αυτή, η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμη και οι γιατροί τον βοήθησαν να φύγει ήρεμα από τη ζωή». Η περίπτωσή της συγκλόνισε την αγγλική κοινή γνώμη, όταν αυτή και η κόρη της βγήκαν κρυφά από τη χώρα συνοδεύοντας τον ετοιμοθάνατο Ρετζ Κρου στην κλινική όπου έλαβε τη θανατηφόρο δόση. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, μάνα και κόρη, ανακρίθηκαν από τις Αρχές, αφού σύμφωνα με τον νόμο «το να βοηθήσεις, να ενθαρρύνεις, να καθοδηγήσεις ή να προκαλέσεις την αυτοκτονία άλλου», τιμωρείται με φυλάκιση που φτάνει τα 14 χρόνια.

«Εάν άφηνες ένα ζώο στην κατάσταση που ήταν ο άνδρας μου,

θα σε καταδίκαζαν. Οπότε, τι θα γίνει;

Θα συμπεριφερόμαστε καλύτερα στα ζώα από ότι στους ανθρώπους;»

Δεν έχουν, όμως, έτσι τα πράγματα και για την Τζιλ Γκεράντι που ζει στο Στόουκ του Λονδίνου. Όπως λέει «δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα πεθάνω εθελοντικά, δεν υπάρχει καν για ?μένα αυτή η επιλογή. Είμαι άνθρωπος και καλλιτέχνης και χαίρομαι πολύ που ζω την κάθε ημέρα». Η ασθένειά της που προήλθε από εγκεφαλική βλάβη, δεν της επιτρέπει να ελέγχει το μυικό της σύστημα, είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καρότσι και ζει μέσα σε αφόρητους πόνους. Παρόλα αυτά γέννησε και μεγάλωσε δύο παιδιά, έγραψε και σκηνοθέτησε μια θεατρική παράσταση για την οποία βραβεύτηκε, ζωγραφίζει με το στόμα ...

«Η ζωή μου αξίζει πολύ και μπορώ να αντέξω όλες τις αντιξοότητες και να μην την χαραμίσω.

Πολλοί άνθρωποι ρωτούν αν σκέφτομαι να πεθάνω, γιατί βλέπουν πώς είμαι.

Φοβάμαι ότι αν νομιμοποιηθεί η ευθανασία, ανθρώπους σαν εμένα θα τους πετάνε στον Καιάδα».

Η κάμερα παρακολουθεί την πορεία των ασθενών προς το θάνατο, αλλά και την συνέχεια της ζωής των οικείων τους στην Αγγλία και τη Γερμανία όπου η ευθανασία είναι απαγορευμένη, αλλά και την Ολλανδία και την Ελβετία όπου η υποβοηθούμενη αυτοκτονία έχει πλέον νομιμοποιηθεί. Άξονα της αφήγησης αποτελεί η πορεία προς τον θάνατο του Έρνεστ Ασχμονέιτ, που κατευθύνεται στην Ντίγκνιτας, «την κλινική της ευθανασίας», ζητώντας να πεθάνει.

«Θα πρέπει οι κυβερνήσεις να δημιουργήσουν την δυνατότητα,

ο άνθρωπος να διαλέγει μόνος του τον τρόπο του θανάτου του,

σαφώς με συγκεκριμένα κριτήρια και περιορισμούς,

αλλά να υπάρχει αυτή η δυνατότητα...»,

λέει κοιτώντας την κινηματογραφική μηχανή, ενώ διανύει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Αμέσως μετά, αποσύρεται στο διπλανό δωμάτιο της κλινικής και, πίσω απ' τη μισάνοιχτη πόρτα, καταπίνει τη θανατηφόρο δόση.

Το ντοκιμαντέρ μας μεταφέρει θραύσματα από τον σιωπηλό πόλεμο που διεξάγεται καθημερινά γύρω από τα κρεβάτια των μελλοθάνατων ασθενών, πίσω από τις κλειστές πόρτες των οικογενειακών εστιών και των ιατρείων. Έναν πόλεμο ιδεολογιών, θρησκευτικών πεποιθήσεων, κοσμοθεωριών και στάσεων ζωής... γύρω από το θέμα του θανάτου.

Και αναζητά την σημερινή αξία του αποστροφής του όρκου του Ιπποκράτη που επιτάσσει: «Δεν θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανένα, όσο και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή», μέσα από τα λόγια γιατρών που βοήθησαν ασθενείς τους να πεθάνουν θεωρώντας το υποχρέωσή τους, και άλλων που το αρνήθηκαν όσο πιεστικά κι αν τους το ζήτησαν.

Τις απόψεις των ασθενών που επιθυμούν να τους προσφερθεί η δυνατότητα της ευθανασίας, διαδέχονται οι απόψεις όσων θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε την πορεία της ανθρωπότητας προς τον ολοκληρωτισμό και την επιστροφή στις χιτλερικές θεωρίες περί «χρήσιμων» και «άχρηστων» ανθρώπων.

Πίσω απ' τις εικόνες, τα λόγια, τη ζωή και τον θάνατο των «πρωταγωνιστών» του ντοκιμαντέρ, ξεπροβάλουν τα άλυτα φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου του 21ου αιώνα, αλλά και η επιβεβαίωση της αξίας της ζωής μέσα από την, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επιλογή του τερματισμού της.



Θα θέλαμε να ακούσουμε τη δική σας άποψη για το θέμα που είδατε, τις σκέψεις σας, τα συναισθήματα σας, την τοποθέτησή σας ή την διαφωνία σας. Σεβαστείτε τους άλλους συνομιλητές. Μείνετε στη θεματική που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ. Μετατρέψτε αυτόν τον χώρο σε βήμα ποιοτικού δημόσιου διαλόγου και προβληματισμού.
Παρακαλούμε σημειώστε ότι το σύστημα σχολιασμού είναι πλήρως εποπτευόμενο. Τα σχόλια δεν δημοσιεύονται αυτόματα και απαιτείται η έγκρισή τους από διαχειριστή. Υβριστικά, ρατσιστικά, ή σχόλια που υποκινούν το μίσος και τη βία διαγράφονται αυτόματα.

blog comments powered by Disqus