ΠΑΡΙΣΙ 2005

Εκτύπωση PDF
Share
paris

Original Airdate: Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2006, 24:00 - ΝΕΤ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 60 min.

Ο «τυχαίος» θάνατος των δύο νέων παιδιών στο Κλισί Σουμπουά του Παρισιού στις 27 Οκτωβρίου, πυροδότησε το θερμό Νοέμβρη του 2005 στη Γαλλία. Και για την ανυποψίαστη διεθνή κοινή γνώμη, πίσω από τις στάχτες των χιλιάδων καμένων αυτοκινήτων, ξεπρόβαλε το φάντασμα μιας Ευρώπης άγνωστης. Και μιας εξίσου άγνωστης Γαλλίας που φροντίζει να κρατά καλά κρυμμένα τα εκατομμύρια των «δεύτερης διαλογής» πολιτών της.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο / Σκηνοθεσία / Παρουσίαση: Γιώργος Αυγερόπουλος, Editing Director: Δημήτρης Νικολόπουλος, Αρχισυνταξία: Αποστόλης Καπαρουδάκης, Οργάνωση /Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή, Έρευνα – Αποστολή στο Παρίσι: Αγγελος Αθανασόπουλος, Έρευνα: Μυρτώ Μπούτση Θωμαΐς Παπαϊωάννου, Εικόνα / Ήχος: Αλέξανδρος Παπανικολάου / Emilie Yannoukou, Μοντάζ: Δημήτρης Νικολόπουλος / Μελέτης Πόγκας, Μουσική επιμέλεια: Ελένη Μαθιουδάκη  / Μια παραγωγή της SMALL PLANET Για την ΝΕΤ © 2005 – 2006/em>

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: SD PAL 576i/ Αspect ratio: 16:9 PAL / Γλώσσες: Ελληνικά, Γαλλικά / Υπότιτλοι: Ελληνικοί, Αγγλικοί

 

 

Είναι εξέγερση και δεν θέλουμε διάλογο,

μόνο όπλα

Θα έχετε μόνο φωτιές

Θα ξεπλύνουμε την σημαία της ειρήνης με μπαρούτι

Τώρα μόλις έσφαξα την Αυτοκρατορία

Είναι το ξεσήκωμα των θυμάτων του συστήματος

Θα τα σπάσουμε όλα στους δρόμους σας

 

Ο «τυχαίος» θάνατος των δύο νέων παιδιών στο Κλισί Σουμπουά του Παρισιού στις 27 Οκτωβρίου, πυροδότησε το θερμό Νοέμβρη του 2005 στη Γαλλία. Και για την ανυποψίαστη διεθνή κοινή γνώμη, πίσω από τις στάχτες των χιλιάδων καμένων αυτοκινήτων, ξεπρόβαλε το φάντασμα μιας Ευρώπης άγνωστης. Και μιας εξίσου άγνωστης Γαλλίας που φροντίζει να κρατά καλά κρυμμένα τα εκατομμύρια των «δεύτερης διαλογής» πολιτών της.

 

Ο Εξάντας, σε μια διεθνή δημοσιογραφική αποκλειστικότητα, κατάφερε να εισχωρήσει στα απροσπέλαστα γκέτο του Παρισιού, στην καρδιά των επεισοδίων. Και η κάμερα κατέγραψε την οργή των νεαρών που ασφυκτιούν χωρίς άλλη διέξοδο πέρα από τις κλοπές και τις πωλήσεις ναρκωτικών. Στην οθόνη εμφανίζεται για πρώτη φορά ο οπλισμός των «ταραξιών»: Μικρά πυροβόλα όπλα, περίστροφα, αυτόματα, κοντόκανες καραμπίνες...

Οι νεαροί επιδεικνύουν φωτογραφίες τους με μυδραλιοβόλα…

 

Παρίσι 2005Κάτοχοι της γαλλικής υπηκοότητας, γεννημένοι στη χώρα αλλά από γονείς μετανάστες, Αλγερινής, Μαροκινής ή Σενεγάλικης καταγωγής, οι περισσότεροι «ταραξίες» είναι καταδικασμένοι να ζουν στο σκοτάδι των γκέτο, δέκα μόλις λεπτά από το κέντρο της Πόλης του Φωτός.

Απομονωμένοι από την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ζωή της χώρας εγκλωβίζονται στις «cite», όπως λέγονται τα τεράστια μπλοκ πολυκατοικιών που περικυκλώνουν την πόλη. Τα οικοδομικά συγκροτήματα που είναι χτισμένα με αρχιτεκτονική τέτοια ώστε είναι εύκολο κανείς να μπει σε αυτά, αλλά σχεδόν αδύνατο να βγει…

 

Γιατί έχετε όπλα;

 

Για να απαντήσουμε στην αστυνομία.

Για να πούμε ότι και εμείς είμαστε   παρόντες.

Άμα πυροβολήσουν, θα απαντήσουμε.

 

Με την ανεργία να καλπάζει και τις κοινωνικές και ρατσιστικές διακρίσεις να τους στερούν κάθε διέξοδο, οι νεαροί, που κατά τον Υπουργό Εσωτερικών κύριο Σαρκοζί αποτελούν «σκυλολόι», απέκτησαν τους δικούς τους κώδικες, τη δική τους γλώσσα, τη δική τους μουσική και το δικό τους χορό. Μέσα από το χιπ-χοπ ραπάρουν ασύστολα κραυγάζοντας τις διακρίσεις: 

 

Μεγάλωσα εκεί που δεν έχει ηθική

μόνο αίμα και θάνατο

Γύρω μου μυρίζει βενζίνη

Υπερβολικές ανισότητες στις πόλεις μας

Ήδη μυρίζει θάνατος

αποτυπώνεται με κιμωλίες ανεξίτηλες

Πίεση, έγκλημα και οργή

Η πόλη μου είναι κακιά

οι μπάτσοι κατεβαίνουνε συχνά

Ο λόγος μου είναι βενζίνη και ρίμα μου τα σπίρτα

Πέταξε τα σε αυτόν που βαρέθηκε πια

να πιάσουν όλα φωτιά

 

Με μια καταιγιστική κινηματογραφική γραφή, σχεδόν χωρίς άλλη αφήγηση πέρα από αυτή των στίχων των τραγουδιών του γκέτο, το ντοκιμαντέρ του Εξάντα “Paris 2005”, παρουσιάζει τους άγνωστους Ευρωπαίους πολίτες των cite. Tη σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης Ευρώπης, την άγνωστη Γαλλία των 5 εκατομμυρίων, αποκλεισμένων από την εργασία, την εκπαίδευση και την κοινωνική πρόνοια, γκετοποιημένων πολιτών.

 

Η πόλη μου είναι η πρωτεύουσα

Μένω  πέρα από το περιφερειακό

εκεί που βρίσκεις πουτάνες και ναρκωτικά

Ένα κόσμο χωρίς όνειρα

Αυτό το κομμάτι είναι για αυτούς που περνάνε τα ίδια μ’ εμένα

και θέλουν να τα σπάσουν όλα

 

Η κάμερα φωτίζει τα πρόσωπα των ανήλικων εμπόρων ναρκωτικών των γκέτο, που επιδεικνύουν την πραμάτεια τους, δηλώνοντας «τυχεροί» που έχουν έστω και αυτή τη δουλειά.

Παρεμβάλλεται, η συνέντευξη του κυρίου Ζαν Μαρί Λεπέν που δηλώνει ότι αν πάρει την εξουσία θα δημιουργήσει «100.000 νέες θέσεις στις φυλακές». Και καταγγέλλει ως μια απ’ τις αιτίες των επεισοδίων τη «διάβρωση του σώματος των εκπαιδευτικών από τις αναρχικές ιδέες του Μάη του ’68».

Ενώ, για τα αίτια των ταραχών μιλάει και ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Monde Diplomatique Nτομινίκ Βιντάλ, καταγράφοντας τις ευθύνες που βαραίνουν την πολιτική ηγεσία, αλλά και τον «προοδευτικό πολιτικό κόσμο» που κωφεύει.

 

Παρίσι 2005To ντοκιμαντέρ, περιλαμβάνει ένα ακόμη «ντοκουμέντο της γαλλικής μεταναστευτικής πολιτικής» που προβάλλεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση: Πρόκειται για την καταγραφή της εισβολής των CRS (των Γαλλικών MAT) σε ένα δημοτικό χώρο που κατέλαβαν άστεγοι Γάλλοι πολίτες-μετανάστες δεύτερης γενιάς στο Μοντρέιγ στις 11 Οκτωβρίου 2005.

Την κάμερα χειρίζεται ένας από τους «καταληψίες»…

 

«Στη Γαλλία όταν κοιτάτε τηλεόραση, βλέπετε μόνο άσπρους. Έχετε την εντύπωση ότι η Γαλλία αντιπροσωπεύει μόνο άσπρους. Αλλά όταν βγαίνετε στο δρόμο βλέπετε όλα τα χρώματα» λέει η Καριμά, μια από τα εκατομμύρια των πολιτών που κατοικούν στα γκέτο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει απ’ τη μιζέρια και τον κοινωνικό τους αποκλεισμό. Αν και κάτοικος των γκέτο, δε συμμετείχε στα επεισόδια.

 

Ψάχνω δυο χρόνια δουλειά.

Έχω κοιτάξει παντού, και τίποτα…

Γιατί έχω φάτσα Άραβα, γι’ αυτό.

Άμα είσαι Άραβας ή μαύρος σε βάζουν στην άκρη…

Γι’ αυτό καίω αμάξια, τα κάνω πουτάνα, για να καταλάβει ο Σαρκοζί

 

 

«Η Γαλλία έχει δύο πρόσωπα: Αυτό που δείχνει σε σας, με τα ωραία προάστια το Σανς Ελιζέ, τα μνημεία, τα αξιοθέατα… Πριν από δύο μήνες νομίζατε, ότι  έτσι είναι η Γαλλία, νομίζατε ότι όλα είναι καλά. Ε, δεν είναι αυτό η Γαλλία… Η Γαλλία είναι τα δύσκολα προάστια, η μιζέρια…», λέει ο νεαρός Αζίζ που κατοικεί στο Cite de l’ Europe (Πολιτεία της Ευρώπης).

 

9.000 καμένα αυτοκίνητα, σχεδόν 3.000 συλλήψεις, δεκάδες νηπιαγωγεία, σχολεία και μαγαζιά κατεστραμμένα, ο πρώτος απολογισμός.

Κι η Γαλλία του Διαφωτισμού,  να νιώθει το φιλελεύθερο παρελθόν της να κλονίζεται, όταν αρχές του 21ου αιώνα επιβάλλεται στη χώρα ο στρατιωτικός νόμος που δημιουργήθηκε το 1955 για να καταπνίξει τα επεισόδια της Αλγερίας…

 

“Ήταν ένα μήνυμα …ένα μήνυμα απογοήτευσης, Είναι ο μόνος τρόπος για να ακουστούμε… Εμείς τα βαρεθήκαμε τα πράγματα εδώ πέρα! Βαρεθήκαμε. Δεν υπάρχει δουλειά», λέει ο νεαρός Ριντά Αλγερινής καταγωγής, κάτοικος κι αυτός της «Πολιτείας της Ευρώπης».



Θα θέλαμε να ακούσουμε τη δική σας άποψη για το θέμα που είδατε, τις σκέψεις σας, τα συναισθήματα σας, την τοποθέτησή σας ή την διαφωνία σας. Σεβαστείτε τους άλλους συνομιλητές. Μείνετε στη θεματική που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ. Μετατρέψτε αυτόν τον χώρο σε βήμα ποιοτικού δημόσιου διαλόγου και προβληματισμού.
Παρακαλούμε σημειώστε ότι το σύστημα σχολιασμού είναι πλήρως εποπτευόμενο. Τα σχόλια δεν δημοσιεύονται αυτόματα και απαιτείται η έγκρισή τους από διαχειριστή. Υβριστικά, ρατσιστικά, ή σχόλια που υποκινούν το μίσος και τη βία διαγράφονται αυτόματα.

blog comments powered by Disqus